Hiçbir şey yazamadım deprem ile ilgili… Elim gitmedi. Dilim varmadı. Tam manasıyla bir şok etkisi ile uyandık 6 Şubat 2023 Pazartesi sabahına… Milletçe elimizden dilimizden gelen ne varsa yapmaya çalıştık. Yapmaya da devam edeceğiz. Karınca misali…
Hiçbir şey yazamadım dedim ya, fakat bir şeyler yazmak gerekti. Bir şeyler ifade etmek elzem oldu… Sosyal medyada ve çeşitli mecralarda sımsıcak ortamlarında, sımsıcak koltuklarında oturduğu yerden ahkâm kesenleri görünce “yeter” dedim. “Ya hayır söyleyin, ya susun!” Zira, hesap kitap işi ve haddi aşıp hesap sorma şu ânın, şu günlerin işi değil. Bir kişinin sosyal medya hesabı var diye dünyanın allâmesi de kendisi değil. Bunu idrak edip bilmek en büyük erdemlerden biridir.
Gün her zaman olduğu gibi birlik olma günüdür. Enkazlar yerle hemhâl olmuş iken, zelzele üzerinden birkaç günlük dünya için şahsi menfaatler elde etmeye çalışmak ya da bir yerlere yaranmak maksadıyla bu nevî teşebbüslere tevessül etmek anlamsız ve gereksizdir. Vatan ve millet sevgisine ihanettir. Büyük bir tabiî afetten istifade, cennet misali vatanımızda devletimizi ve milletimizi âciz göstermek, kaosa ve kargaşaya yol açacak davranışlarda bulunmak, provokatif hareketlerde bulunmak, dezenformasyon ile işine gücüne bakmak ve bu minvalde sözler sarf etmek hiç mi hiç insani bir durum değildir. Elbette acımız büyük, sözler kifayetsiz, derdimiz çok… Herkes notlarını alıyor. Notunu al ve vaktini bekle. Bu kadar… Varsa bir hesap, önüne kağıdı koyarsın, bütün yaşananları tek tek not edersin, acılar dinince başlarsın dillendirmeye. Ancak neticede herkes kendi mizaç ve seciyesine göre iş yapar, hareket eder. Hayatta her şey karakterimiz üzerine yürür. İşte bu deprem bunu bir kez daha gösterdi. Bu yüce milleti hiçe saymak da kusuruma bakmayın ama ahmaklıktan başka bir şey değildir. Acımız çok, yaralarımız taze. Boş konuşmamak, dilimize hâkim olmak, lüzumsuz hiçbir şey konuşmamak için ağzımıza taş koymak zor geliyorsa, ya hep hayır söyleyelim, yahut sükût edelim. Bu kadar zor mu? Şu an yaşanan bütün acıların üzerine bir bez parçası sarmak, ilaç olmak varken bu nefret niye? Vefatlardan ve acılardan beslenmek şuursuzca bir davranıştır. Yaşanılanlar zor, hem de çok zor. Bir hesap görülecekse de, bu şu ânın meselesi olmamalı. Söylemleri bu yönde geliştirmek şöyle dursun, ima etmenin dahi çok ama çok uzağında durmamız olmazsa olmazlarımız arasında yer almalıdır. Çok şükür, bu millet bunlara tevessül etmeyecek erdeme ve olgunluğa sahip olduğunu depremin ilk anından itibaren gösterdi. Akın akın yardımlar, akın akın insan seli 10 ilimize yöneldi. İşte biz buyuz. Bizi biz yapan birlik ve beraberlik ruhudur.
Acıların biraz dinmesiyle birlikte (dinse de unutulmaz) sahne senin, buyur kimden kimlerden hesap soracaksınız sorun, soralım. Bir daha aynı hataların, ihmallerin yaşanmaması için el birliği ile bir şeylerin düzelmesi için bu konuda da birlik olalım.
Saygılarımla