AFFET BİZİ MAREŞAL’İM!

AFFET BİZİ MAREŞAL’İM!
Her milletin kahramanlıkları ve kahramanları vardır. Türk milletin ise tarihinde sayısız kahramanı vardır. Üstelik bunlar öyle suni kahramanda değillerdir. Sizleri biraz olsun yakın tarihimize götürmek istiyorum. Osmanlı devletinin yıkılış sürecinde bir millet Anadolu topraklarına hapsedilmeye ve tüm egemenlik hakları elinden alınmaya çalışılmıştı. Ülkenin üzerinde kara bulutlar dolanırken o kara günleri bitirmek için ona bir kıvılcım yetti. Mavi gözleri sarı saçlarıyla milletine önder olan Mustafa Kemal Atatürk ortaya çıktı. Bir milletin makûs talihi de o günden sonra hızlı bir şekilde değişti. O önder di, fakat onun bir de yakın silah arkadaşları vardı.
İşte o silah arkadaşlarından biri de Mareşal Fevzi Çakmak paşadır. O ki; ömrünü savaş meydanlarında geçirmiş, bazılarının yaşadığı ömür kadar ömrünü savaşlara adamıştır. O Balkan savaşlarından, Libya çöllerine, Balkan isyanlarından, Çanakkale savaşına, Anadolu müdafaasında her daim milletinin emrinde oldu. Hakkında çıkarılan idam fermanına rağmen kurtuluş mücadelesine katıldı ve milletine olan borcunu ödemeye çalıştı. O gün olması gerekenin en güzeli yaptı ve üzerine düşeni yapıp her savaştan alnının akıyla çıkmasını bildi.
O gün verdiğimiz mücadele var olma mücadelesiydi. Onların verdiği mücadele sayesinde bizler bugün bu topraklarda varız ve var olacağız. Onları birleştire unsur millet olma bilinciydi, vatan sevgisi ve iman aşkıydı. Onlar istediler ki, ‘bu vatan ilelebet ayakta kalsın. Türk milletin hiç kimsenin önünde diz çökmesin!’ tüm emperyalistlere karşı son nefese, son nefere son damla kana kadar mücadele ettiler. Onlar bizim kahramanımız, değerimiz, değerlimizdir!
Bugün devletimizin ve milletimizin bulunduğu nokta yine bir kurtuluş mücadelesiyle beraber, bir var oluş mücadelesidir. Peki, bu mücadele kimlerle verilecektir: duyarlı, bilinçli, milletinin değerlerine değer veren değerli insanlarla bu mücadele verilmez mi? Verilir tabi ki! Onların verdiği mücadelede vatanı karşılıksız sevmek ve gözünü kırpmadan geceyi gündüze katıp görev aşkı vardı.
Şimdi bizler de değerimiz ve değerlimiz olan, devlet büyüklerimize karşı saygılı olmak zorunda değil miyiz? Onların ruhlarını şad etmek, onların makamlarına saygıda kusur etmemek için onların hatıralarına özen göstermek zorunda değil miyiz? Onların bıraktığı emanete sahip çıkmak zorunda değil miyiz?
Şimdi soruyorum: ilçemizin en merkezi yerinde bulunan ve adını kurtuluş kahramanı aynı zamanda devletimizin iki mareşalinden biri olan Fevzi Çakmak Paşa’nın resmi ne haldedir? Bunu burada görev yapan kişiler görmezler mi? Görmemek veya duyarlı olmamak için her hangi bir nedenleri var mıdır? Kasıt var mıdır? Demiyorum kasıt olabileceğine de ihtimal vermek istemiyorum ama buna verecek isim de bulamıyorum. İhmal desem nasıl olur, kasıt desem nasıl olur, umursamamazlık desem olabilir mi? Diye düşünüyorum ama ben buna bir yakıştırma yapamıyorum. Ya da bizler işgale uğradık da bize ömrünü verenlerin adını hatırlatmak ülkemizde mi yasaklandı. Bu bir şuursuzluk mudur? Bunun bahanesi nedir? Okulumuzun parası yok diye bir bahaneyi hiç kabul etmiyorum. Zira rahmetli Fevzi Çakmak Paşa Erbaa’ya geldiğinde konakladığı değerli büyüğümüzün evlatları Erbaa’da iş adamı ve eminim ki durumu izah etseler ve sayın işadamımızı Ahmet Önder beyefendinin yanına gitseler o bile o resmin yenilenmesi için her türlü desteği sağlayacağına adım gibi eminim. Ya da sayın belediye başkanımız Hüseyin YILDIRIM beyefendiye konuyu açsalar o bile bu durumdan memnun olur ve tüm katkıyı sağlardı.
Buyurun fırsatınız olursa gidebilirseniz kendiniz resimdeki mahzun duran Fevzi Çakmak Paşa’nın haline bakın. Fırsat bulamazsanız bizim yayınladığımız resme bakın! Veya rahmetli mareşalimiz 1938 yılında olduğu gibi Erbaa’mıza gelse ve resmini o vaziyette görse acaba bizlere ne söyler!
Hatta şöyle bir mizansen hayal edelim ilçemize gelsin, bize değer verdiğini söylesin ve bizde onu o resim önünde karşılayalım, o da söze başlasın; “……………………………………” buyurun boşluğa onun adına ne isterseniz siz yazın!
Bir de şu konuyu açıklamakta fayda var. Bizim amacımız kurumu veya kurumun başındaki her hangi bir şahsı hedef almak değil. Biz onu tanımayız o da bizi. Husumetimiz de olmaz, olamaz. Bizim mücadelemiz kişilerle değil, ruhsuzlukla, vurdumduymazlıkla, gafletle, cehaletle.
Eminim ki bu resim sayın kaymakamımızın dikkatini çekmemiştir. Zira işlerinin yoğunluğu sebebiyle belki de o caddeden geçememiştir bile. Ama görmüş olsaydı, o resmin öyle kalacağına ben ihtimal dahi vermiyorum. Fakat bir başka yazımızda belirttiğimiz gibi o da bir insan ve her yerde gözü olamaz. Bizler onun görmeyen gözleri duymayan kulakları olmak zorundayız. Aynı zamanda sayın milli eğitim ilçe müdürümüzün dahi dikkatini çekmemiş olabilir zira o da, halk eğitimde Türkiye’ye örnek olacak bir çalışma olan ‘Bilim Park’ projesiyle ilgileniyor olduğundan yoğundur. Robot değil ki her tarafı idare etsin.
Ben şahsım ve Erbaa’lılar adına Mareşal Fevzi Çakmak paşa ve onun silah arkadaşlarından özür diliyorum.
Paşam bizi affedin…
Fatih KAPLAN