SARIKAMIŞ’TAN ERBAA’YA MEKTUP VAR

SARIKAMIŞ’TAN ERBAA’YA MEKTUP VAR
‘‘Gülüşanım ;
Bugün yeni bi yere geldik, fırsat bu fırsat dedim sana karaladım bu satırları. Ama ne karalamak Gülüşan’ım, kalem karalasa da, nefesim buz kesiyor, ciğerlerim buz soluyor Gülüşan’ım,
Geçen hafta kıyafetler gelecek, sizlere yün çorap, çarık ve fanila vereceğiz dediler. Bir hafta oldu ne gelen bir şey var ne de verilen. Hepsinden geçtik hiç değilse postal bari gelseydi Gülüşan’ım . Hadi kendi postalımdan geçtim, ya Rıza’m ne yaptı? Ona bayramda güzel bi çarık al. Al, yazmışım amma yazsam da para bıraktım mı ki? Para bırakmadım demi, bırakamadım be Gülüşan’ım, bırakamadım.
Ama sen, yine de Rıza’ma iyi bak Gülüşan’ım.
Beni merak etme, nefesim donsa da sizi düşündükçe ısınıyorum Gülüşan’ım.
Buraya sizden çok devletimi, milletimi korumak için geldim. Ben burda olmazsam, Rıza’mın ayağında çarık olsa ne yazar Gülüşan’ım . Bırakıp gitti diye kızma bana başımızda bayrağımız olmasa, ayağımızda çarık olsa ne yazar Gülüşan’ım.
Biliyorum; sizi de aç açık bıraktım ve geldim buraya ama aç bıraksam da vatansız bırakmam Gülüşan’ım. Arpa yeriz, darı yeriz, taş suyu içeriz, çarık giymez, yalınayak gezeriz. Hepsi olur ama vatansız olur mu? Be Gülüşan’ım, canım, cananım, güneşim.
Güneşim dedim ya, hem güneşe hem size hasret kaldım. Mektubu yazarken parmaklarım donuyor, siz aklıma gelince ruhum ısınsa da, ellerim buz kesiyor, dereceler iki şeyi ölçemezmiş, bunu burada öğrendim. Gülüşan’ım biri; burdaki soğuğu ikincisi ise size olan sevgimin sıcaklığını.
Dereceler az geliyor, yetmiyor, Gülüşan’ım.
Rıza’m önce Allah’a sonra sana. Vatan da önce Allah’a sonra bana emanettir Gülüşan’ım.
Hakkınızı helal edin. Benim varsa size helal olsun. Benim peşimden gelecek olan, Rıza’ma, torunlarıma ve onların çocuklarına izimden gelirlerse, hakkım helal olsun. Geceleri yıldız arayan gözlerim sizi görüyor bir de hava puslu olmasa be Gülüşan’ım. Birazdan nöbet var ben öyle böyle idare ediyorum da hiç soğuk görmeyen askerler var soğukla burda tanışmışlar gece beraber gittiğimiz nöbetlerimizde sabah onları gülümserken buluyoruz. Elleri çenelerine dayanmış dudakları parmaklarına yapışmış ama o gözlerini görmek lazım. Bedenlerinden ses çıkmasa da ruhlarını almaya gelen Azrail belli ki onlara en çok kimi seviyorlarsa o kılıkta görünmüş. Görsen, gözleri alev alev ama elleri buz, yeni terleyen bıyıkları kılıç gibi.
Size yazarken ısınıyor Rıza’mı düşündükçe terliyorum. Mehmed’ime, Ali ve Aziz’ime de iyi bak. Yalnız sana bir sır vermem lazım bunu kimseye söyleme gel kulağına fısıldıyayım onlar duymasın, bilmesin, Gülüşan’ım;
Donuyoruz, donuyoruz, donuyoruz…
Kurudedeler’den Abdulkerim.’’ Şark Cephesi / SARIKAMIŞ
Fatih KAPLAN 05.01.2018